HISTORIA KOŚCIOŁA POD WEZWANIEM ŚW. MIKOŁAJA BISKUPA

W SIEDLISKACH


Pierwszy  dokument, który wspomina o kościele parafialnym w Siedliskach, to akt dotyczący podziału majątku, między Gryfitami z Bobowej z 1412 roku. Z powodu braku jakichkolwiek dokumentów z tamtego okresu nie można dziś nic więcej powiedzieć. Istnieje jednak prawdopodobieństwo, że kościół istniał już w XIV wieku a w XV wieku jako parafialny. Potem znów zamieniony na filię, gdy w Bobowej utworzono kolegiatę. W latach 1561 – 1595 kościół został zajęty przez kalwinów i zamieniony przez Mikołaja Jordana na zbór kalwiński.

Po wizytacji biskupa Tylickiego w 1607 roku stwierdzono, że budynek kościelny jest bardzo zniszczony i wymaga gruntownego remontu. W latach osiemdziesiątych XVIII wieku, gdy kościół należał jeszcze do kolegiaty bobowskiej podczas spisywania inwentarza stwierdzono, że jego stan jest dobry a po wizytacji generalnej zapisano: „kościół murowany wewnątrz w stanie średnim, lecz na zewnątrz w zrujnowanym stanie, pokryty jest gontami, nie ma żadnej wieży, posiada 5 okien z małymi szybami. Zakrystia jest murowana przybudowana do kościoła”.

Budynek wymagał ciągłych napraw i remontów, lecz z powodu braku funduszy nie spieszono się z nimi. Kolejne lata przyniosły jednak oczekiwane zmiany . Powiększono okna i wymieniono pokrycia dachowe.

Przy okazji poświęcenia głównego ołtarza w 1850 roku świątynia była konsekrowana przez biskupa przemyskiego Franciszka Ksawerego Wieszchleyskiego. Uczyniono to prawdopodobnie z powodu braku  wcześniejszych dokumentów potwierdzających konsekrację świątyni.

W latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku, jak wspomina w kronice parafialnej ksiądz Augustyn Zaborowski, „…zrobiono wejście do zakrystii od zewnątrz i wybudowano przed zakrystią przedsionek z cegły. Pokryto go i zakrystię nowym dachem, natomiast w 1930 roku zbudowano przedsionek od strony południowej a także pomieszczenie na feretrony przy wejściu do zakrystii”. Kościół był pokryty gontem do 1937 roku. Wtedy to dach wymieniono na nowy i pokryto blachą ocynkowaną. Założono też nową sygnaturkę poniżej krzyża i umieszczono ją w kuli miedzianej. Wymieniono powałę nad nawą, jak również zmieniono okna, powstał nowy chór, pomalowano ściany kościoła wewnątrz i zewnątrz. Prace blacharskie wykonał Franciszek Gomułka z Grybowa a malarskie Ludwik Jamer z Łużnej.

Z tego okresu pochodzi opis techniczny kościoła: budulec, kamień warstwowy, grubość ścian około 1,2 m. Świątynia jednonawowa, o wymiarach 9m x 14m na rzucie prostokątnym. Nawa szersza i węższe prezbiterium. Prawdopodobnie  zbudowana w stylu gotyckim, ale w wyniku licznych przeróbek zatraciła swoje cechy stylowe.

W 1955 roku okazało się, że  przybudówka z powodu płytkich fundamentów ma ściany popękane i musi zostać zburzona. Prace remontowe wykonano dopiero w 1961, o czym wspomina ksiądz Bronisław Kępa w kronice parafialnej. Pomalowano wówczas dach, wybudowano na miejsce starej, nową przybudówkę, która nazwano kaplicą. Pełniła ona również funkcję sali katechetycznej do 1990 roku.

Gościmy

Odwiedza nas 9 gości oraz 0 użytkowników.

Odsłon artykułów:
162839